به سه دسته تقسيم مىشدند . نوع اوّل جنگهايى بودند كه ميان آنان و قريش درمىگرفت و نوع دوّم جنگهايى كه ميان آنان و يهوديان رخ مىداد ونوع سوّم جنگهايى بود كه بين مسلمانان و ساير اعراب كه مانع از پيشرفت و انتشار اسلام بودند ، اتفاق مىافتاد . در جنگ خندق ، هر سه نوع اين جنگها به وقوع پيوست از اين رو بدان جنگ « احزاب » هم گفته مىشود . زيرا قريش با « بنى سليم » و « اسد » و « فزاره » و « اشجع » و « غطفان » و با « بنى قريظه » و برخى از يهوديان مدينه براى جنگ با پيامبر هم پيمان شدند . نظر مسلمانان بر اين قرار گرفت كه در مدينه بمانند و بين خود و احزاب ( دشمنانشان ) خندقى حفر كنند . لشكردشمنان همچون سيلى خروشنده و ويرانگرى كه كوه ودشت را فرا مىگيرد به مدينه رسيد . چون چشمشان به « خندق » خورد گفتند : اين حيله‌اى تازه‌اى است . دو تن از دلاوران آنان به نامهاى عمرو بن عبدود و عكرمة بن ابوجهل از خندق گذشتند و ميان خندق و مسلمانان ايستادند و فرياد مبارزخواهى سردادند . على عليه السلام به سوى شجاع‌ترين دلاور عرب در زمان خود ، يعنى عمرو ، رفت و او را بكشت . با مرگ عمرو ، ترس و بيم در سپاه كفر حكمفرما شد . هر دو سپاه به سوى يكديگر تير انداختند . سپاه كفار بيش از بيست روز در پشت خندق اردو زدند ، امّا سرانجام با خوارى وسرافكندگى پس از تحمل خسارتهاى معنوى و مادى فراوان به ديار خود بازگشتند .